Het beloofde land

De Bosniër Sahin Sasic is cineast en wist de oorlog in Sarajevo te ‘overleven’ door elke dag met zijn camera de straat op te gaan en al het oorlogsgeweld om hem heen vast te leggen. Op het nippertje ontsnapte hij aan de dood en vluchtte hij naar Nederland. Eenmaal in Amsterdam werd hij blij van de diversiteit aan mensen, zoveel kleuren, zoveel nationaliteiten. In Breda startte hij een fotostudio en gaf hij zijn dochter Amina een betere toekomst. Amina is de reden waarom Sahin in Nederland blijft, maar zijn werk brengt hem over de hele wereld en ook weer terug in Sarajevo. Ook in Nederland is de camera zijn beste vriend, een talisman. Door te fotograferen en te filmen maakt hij gemakkelijk contact en is hij in staat om door te leven. De Nederlandse taal leren gaat niet zo voorspoedig, iets in hem verzet zich daartegen. Alsof hij daarmee afstand doet van zijn identiteit en zijn leven in Bosnië en dat is voor hem ondenkbaar. De Antilliaanse Danitzah Jacobs kwam op haar 13e voor het eerst naar Nederland. Sindsdien worstelde ze met haar identiteit: ze voelde zich ontworteld. Een paar keer ging ze weer terug, ze verhuisde maar liefst drie keer van Curacao naar Nederland. Danitzah ging op zoek naar haar roots: wie ben ik en waar kom ik vandaan? Iets waar veel Antillianen mee worstelen. Vroeger schaamde ze zich voor haar slavernij-achtergrond, iets wat haar op Curacao is bijgebracht, nu omarmt ze dit – het is een wezenlijk onderdeel van haar identiteit. Danitzah neemt ons mee naar Rotterdam, waar ze een groot deel van haar leven woonde. Ook zijn we getuige van haar huwelijk met Louis. Momenteel runt ze een eigen cateringbedrijf en is ze zoals Abdelkader haar omschrijft 'een echte Hollandse zakenvrouw'.

Naar programmawebsite